Original lyrics by bestbeatsbaku

An educational and entertaining children's song titled "A Trip to the Zoo – Animal Names and Sounds." It introduces young children to common zoo animals and their sounds through fun rhymes and joyful melodies. Perfect for use in children’s educational videos, sing-along shows, and musical content for preschool learning platforms.

Original lyrics by bestbeatsbaku

Original lyrics by bestbeatsbaku

Obra para guitarra eléctrica

Original lyrics by bestbeatsbaku

Original lyrics by bestbeatsbaku

Ποια επανάσταση γυρεύεις Σάντσο Πάντσα εδώ κι ο έρωτας τις νύχτες κάνει πιάτσα γίναν οι χίμαιρες βιτρίνα στα σφαγεία κι οι ανεμόμυλοι φτηνά ξενοδοχεία Γράφω συνθήματα σε γλώσσες που δεν ξέρω να σου μιλήσω δεν μπορώ και υποφέρω γράφω συνθήματα μα ύστερα τα σβήνω έγινα μύθος και μονάχο σου σ' αφήνω Τι επανάσταση γυρεύεις να σου τάξω εγώ στα μάτια δεν τολμώ να σε κοιτάξω δεν τα κατάφερα δεν κέρδισα ούτε μάχη κι η Δουλτσινέα μου εγέρασε μονάχη Τα χρόνια πέρασαν και χάθηκε η φυλή μου το δόρυ τόχασα και σκούριασε η στολή μου δειλός δεν έγινα δεν έγινα προδότης μα τι να κάνει ένας ψεύτικος ιππότης Τι περιμένεις από μένα Σάντσο Πάντσα έπαιξα έχασα και γύρισα στη Μάντσα τώρα ο εχθρός μονάχα εσένα υπολογίζει γιατί κανένας άλλος πια δεν τον γνωρίζει

Το άδικο το βλέπεις ρε μα πάντα το βουλώνεις, Καμμιά φορά μονάχα να 'πομέσα σου θυμώνεις, Και πάλι όμως σκέφτεσαι "εμένα τι με νοιάζει;" Είμαι Μακριά, είμαι Καλά, κανείς δεν με Πειράζει! Στο δρόμο πάντα βιάζεσαι στο σπίτι να γυρίσεις, Ν' αράξεις μπρος στη Smart TV ν' ακούσεις τις ειδήσεις, Είναι ως φαίνεται ηδονή η πλύση εγκεφάλου, Μα κι η ζωή σου η ρηχή κι η φτώχια κάποιου άλλου! Εσύ ο μέσος τίποτας, ο βέρος πατριώτης Ο άρχων της μιζέριας σου, της φτήνιας σου ιππότης, Εσύ που κωλοτρίβεσαι στ' αρχίδια του αφέντη, Και μόνο στα Φατσό τα Μπούκ μας κάνεις το Λεβέντη! Ανήκεις στους "φιλήσυχους", στη θεία συμμορία, Που πέφτουνε στα τέσσερα για λίγη "ευημερία", Μα όταν δεν τους κάθεται μουτζώνουνε και βρίζουν, Τους Μπράβους των Αφεντικών που Πάντοτε Ψηφίζουν! Το ξέρεις ότι άλλαξες και άλλαξες πολύ, Περνούν τα χρόνια κι η σιωπή σε ντύνει με στολή, Αυτήν που μασκαρεύεται εκείνος που χτυπά, Τον πεινασμένο γέροντα κι απάνω του ξεσπά. Για ότι Ξεροκόμματα ο Αφέντης του Πετά Και ότι Φραγκοδίφραγκα Μαζεύει απ' τα Σκατά!

Τη χώρα μου την κάναντε ένα ξέφραγο αμπέλι, Ο κάθε κλέφτης μπαίνει και αρπάζει ότι θέλει, Οι φράχτες σας μποδίζουνε τον πρόσφυγα ικέτη, Mα οι φίλοι με κατάντησαν φτωχό και υπηρέτη. Εγώ το υποζύγιο, εργάτης, στυλοβάτης, Κι εσείς οι αρχιτέκτονες της νέας αυταπάτες, Εσείς οι μόνοι "άριστοι", οι άχρηστοι κηφήνες, Για μένα, στην ανέχεια διαβαίνουνε οι μήνες. Λεφτά δεν έχουν, λεν για μας, μα έχουν για οβίδες, Κι εσύ στο φως περπάτησεες μα τίποτα δεν είδες, Τα καλοκαίρια καίγομαι βουλιάζω το χειμώνα, Και ψευτοζείς βελάζοντας σε δανεικό αχυρώνα. Κουράστηκα ν' αμοίβομαι να υπηρετώ το θύτη, Εντράπηκα, το βούλωσα και κλείστικα στο σπίτι, Μα οργή θα κάνω τον καημό για νάβρω τη μιλιά μου, Τα τρένα σας -ρε πούστηδες- σκοτώνουν τα παιδιά μου. Σε ποιούς ανήκει τούτη η χώρα; Στους καρχαρίες μέχρι τώρα. Ποιος διαφεντεύει αυτό τον τόπο; Ο κλέφτης με τον καιροσκόπο. Στον πόλεμο που παίζουν οι μεγάλοι στη σκακιέρα, Το κέρδος απ' τη φτώχια μου σηκώσαν για παντιέρα, Να φύγω, φίλε δεν μπορώ, δεν έχω πια φεγγίτη, Οι τράπεζες που έσωσα μου πήρανε το σπίτι!

Τρένο στην ομίχλη ο καιρός σύνορα εδώ και συ σκοπός τι φυλάς και ποιος ειν' ο εχθρός δίπλα σου εκεί στα σκοτεινά ένας στρατιώτης ξαγρυπνά σκάβει με τα χέρια τα βουνά Δεν μ' αναγνωρίζεις ειμ' εγώ χρόνια τώρα μόνος ζω εδώ με τους σκοτωμένους για χορό σέρτικα τραγούδια τραγουδώ! Άνεμος βοριάς λυσσομανά στέγνωσε τα μάτια τ' ακριβά παίρνει τα μαλλιά σου στα ζερβά κι ένας στρατιώτης δεν μπορεί ούτε να πεθάνει ούτε να ζει πέτρωσε στα σύνορα εκεί

Τρένο στην ομίχλη ο καιρός σύνορα εδώ και συ σκοπός τι φυλάς και ποιος ειν' ο εχθρός δίπλα σου εκεί στα σκοτεινά ένας στρατιώτης ξαγρυπνά σκάβει με τα χέρια τα βουνά Δεν μ' αναγνωρίζεις ειμ' εγώ χρόνια τώρα μόνος ζω εδώ με τους σκοτωμένους για χορό σέρτικα τραγούδια τραγουδώ! Άνεμος βοριάς λυσσομανά στέγνωσε τα μάτια τ' ακριβά παίρνει τα μαλλιά σου στα ζερβά κι ένας στρατιώτης δεν μπορεί ούτε να πεθάνει ούτε να ζει πέτρωσε στα σύνορα εκεί

Τη χώρα μου την κάναντε ένα ξέφραγο αμπέλι, Ο κάθε κλέφτης μπαίνει και αρπάζει ότι θέλει, Οι φράχτες σας μποδίζουνε τον πρόσφυγα ικέτη, Mα οι φίλοι με κατάντησαν φτωχό και υπηρέτη. Εγώ το υποζύγιο, εργάτης, στυλοβάτης, Κι εσείς οι αρχιτέκτονες της νέας αυταπάτες, Εσείς οι μόνοι "άριστοι", οι άχρηστοι κηφήνες, Για μένα, στην ανέχεια διαβαίνουνε οι μήνες. Λεφτά δεν έχουν, λεν για μας, μα έχουν για οβίδες, Κι εσύ στο φως περπάτησεες μα τίποτα δεν είδες, Τα καλοκαίρια καίγομαι βουλιάζω το χειμώνα, Και ψευτοζείς βελάζοντας σε δανεικό αχυρώνα. Κουράστηκα ν' αμοίβομαι να υπηρετώ το θύτη, Εντράπηκα, το βούλωσα και κλείστικα στο σπίτι, Μα οργή θα κάνω τον καημό για νάβρω τη μιλιά μου, Τα τρένα σας -ρε πούστηδες- σκοτώνουν τα παιδιά μου. Σε ποιούς ανήκει τούτη η χώρα; Στους καρχαρίες μέχρι τώρα. Ποιος διαφεντεύει αυτό τον τόπο; Ο κλέφτης με τον καιροσκόπο. Στον πόλεμο που παίζουν οι μεγάλοι στη σκακιέρα, Το κέρδος απ' τη φτώχια μου σηκώσαν για παντιέρα, Να φύγω, φίλε δεν μπορώ, δεν έχω πια φεγγίτη, Οι τράπεζες που έσωσα μου πήρανε το σπίτι!

Το άδικο το βλέπεις ρε μα πάντα το βουλώνεις, Καμμιά φορά μονάχα να 'πομέσα σου θυμώνεις, Και πάλι όμως σκέφτεσαι "εμένα τι με νοιάζει;" Είμαι Μακριά, είμαι Καλά, κανείς δεν με Πειράζει! Στο δρόμο πάντα βιάζεσαι στο σπίτι να γυρίσεις, Ν' αράξεις μπρος στη Smart TV ν' ακούσεις τις ειδήσεις, Είναι ως φαίνεται ηδονή η πλύση εγκεφάλου, Μα κι η ζωή σου η ρηχή κι η φτώχια κάποιου άλλου! Εσύ ο μέσος τίποτας, ο βέρος πατριώτης Ο άρχων της μιζέριας σου, της φτήνιας σου ιππότης, Εσύ που κωλοτρίβεσαι στ' αρχίδια του αφέντη, Και μόνο στα Φατσό τα Μπούκ μας κάνεις το Λεβέντη! Ανήκεις στους "φιλήσυχους", στη θεία συμμορία, Που πέφτουνε στα τέσσερα για λίγη "ευημερία", Μα όταν δεν τους κάθεται μουτζώνουνε και βρίζουν, Τους Μπράβους των Αφεντικών που Πάντοτε Ψηφίζουν! Το ξέρεις ότι άλλαξες και άλλαξες πολύ, Περνούν τα χρόνια κι η σιωπή σε ντύνει με στολή, Αυτήν που μασκαρεύεται εκείνος που χτυπά, Τον πεινασμένο γέροντα κι απάνω του ξεσπά. Για ότι Ξεροκόμματα ο Αφέντης του Πετά Και ότι Φραγκοδίφραγκα Μαζεύει απ' τα Σκατά!

Το άδικο το βλέπεις ρε μα πάντα το βουλώνεις, Καμμιά φορά μονάχα να 'πομέσα σου θυμώνεις, Και πάλι όμως σκέφτεσαι "εμένα τι με νοιάζει;" Είμαι Μακριά, είμαι Καλά, κανείς δεν με Πειράζει! Στο δρόμο πάντα βιάζεσαι στο σπίτι να γυρίσεις, Ν' αράξεις μπρος στη Smart TV ν' ακούσεις τις ειδήσεις, Είναι ως φαίνεται ηδονή η πλύση εγκεφάλου, Μα κι η ζωή σου η ρηχή κι η φτώχια κάποιου άλλου! Εσύ ο μέσος τίποτας, ο βέρος πατριώτης Ο άρχων της μιζέριας σου, της φτήνιας σου ιππότης, Εσύ που κωλοτρίβεσαι στ' αρχίδια του αφέντη, Και μόνο στα Φατσό τα Μπούκ μας κάνεις το Λεβέντη! Ανήκεις στους "φιλήσυχους", στη θεία συμμορία, Που πέφτουνε στα τέσσερα για λίγη "ευημερία", Μα όταν δεν τους κάθεται μουτζώνουνε και βρίζουν, Τους Μπράβους των Αφεντικών που Πάντοτε Ψηφίζουν! Το ξέρεις ότι άλλαξες και άλλαξες πολύ, Περνούν τα χρόνια κι η σιωπή σε ντύνει με στολή, Αυτήν που μασκαρεύεται εκείνος που χτυπά, Τον πεινασμένο γέροντα κι απάνω του ξεσπά. Για ότι Ξεροκόμματα ο Αφέντης του Πετά Και ότι Φραγκοδίφραγκα Μαζεύει απ' τα Σκατά!

Ποια επανάσταση γυρεύεις Σάντσο Πάντσα εδώ κι ο έρωτας τις νύχτες κάνει πιάτσα γίναν οι χίμαιρες βιτρίνα στα σφαγεία κι οι ανεμόμυλοι φτηνά ξενοδοχεία Γράφω συνθήματα σε γλώσσες που δεν ξέρω να σου μιλήσω δεν μπορώ και υποφέρω γράφω συνθήματα μα ύστερα τα σβήνω έγινα μύθος και μονάχο σου σ' αφήνω Τι επανάσταση γυρεύεις να σου τάξω εγώ στα μάτια δεν τολμώ να σε κοιτάξω δεν τα κατάφερα δεν κέρδισα ούτε μάχη κι η Δουλτσινέα μου εγέρασε μονάχη Τα χρόνια πέρασαν και χάθηκε η φυλή μου το δόρυ τόχασα και σκούριασε η στολή μου δειλός δεν έγινα δεν έγινα προδότης μα τι να κάνει ένας ψεύτικος ιππότης Τι περιμένεις από μένα Σάντσο Πάντσα έπαιξα έχασα και γύρισα στη Μάντσα τώρα ο εχθρός μονάχα εσένα υπολογίζει γιατί κανένας άλλος πια δεν τον γνωρίζει

Τη χώρα μου την κάναντε ένα ξέφραγο αμπέλι, Ο κάθε κλέφτης μπαίνει και αρπάζει ότι θέλει, Οι φράχτες σας μποδίζουνε τον πρόσφυγα ικέτη, Mα οι φίλοι με κατάντησαν φτωχό και υπηρέτη. Εγώ το υποζύγιο, εργάτης, στυλοβάτης, Κι εσείς οι αρχιτέκτονες της νέας αυταπάτες, Εσείς οι μόνοι "άριστοι", οι άχρηστοι κηφήνες, Για μένα, στην ανέχεια διαβαίνουνε οι μήνες. Λεφτά δεν έχουν, λεν για μας, μα έχουν για οβίδες, Κι εσύ στο φως περπάτησεες μα τίποτα δεν είδες, Τα καλοκαίρια καίγομαι βουλιάζω το χειμώνα, Και ψευτοζείς βελάζοντας σε δανεικό αχυρώνα. Κουράστηκα ν' αμοίβομαι να υπηρετώ το θύτη, Εντράπηκα, το βούλωσα και κλείστικα στο σπίτι, Μα οργή θα κάνω τον καημό για νάβρω τη μιλιά μου, Τα τρένα σας -ρε πούστηδες- σκοτώνουν τα παιδιά μου. Σε ποιούς ανήκει τούτη η χώρα; Στους καρχαρίες μέχρι τώρα. Ποιος διαφεντεύει αυτό τον τόπο; Ο κλέφτης με τον καιροσκόπο. Στον πόλεμο που παίζουν οι μεγάλοι στη σκακιέρα, Το κέρδος απ' τη φτώχια μου σηκώσαν για παντιέρα, Να φύγω, φίλε δεν μπορώ, δεν έχω πια φεγγίτη, Οι τράπεζες που έσωσα μου πήρανε το σπίτι!

Lyrics: I’ve been stuck in this loop, playing scenes in my mind Everything that you do, Makes me feel lost in time I’ve been caught in your waves Ive been pulled by your tide Every words that you say Keeps me falling behind Shadows on the wall They’re echoing your name Every breath I take I feel I’m in your game [Chorus] Can you stop spinning me 'round and 'round and round, oh stop oooooh Can you just not pull me up and down and down, oh drop coz my heart won't take it no more we've been here before and now I'm unsure ooooh So can you stop spinning me 'round and 'round and round, oh stop I’ve been caught in your flame, Drowning deep in your eyes Every time that you go, Got me chasing the highs

Positive vibes EDM song.

Τη χώρα μου την κάναντε ένα ξέφραγο αμπέλι, Ο κάθε κλέφτης μπαίνει και αρπάζει ότι θέλει, Οι φράχτες σας μποδίζουνε τον πρόσφυγα ικέτη, Mα οι φίλοι με κατάντησαν φτωχό και υπηρέτη. Εγώ το υποζύγιο, εργάτης, στυλοβάτης, Κι εσείς οι αρχιτέκτονες της νέας αυταπάτες, Εσείς οι μόνοι "άριστοι", οι άχρηστοι κηφήνες, Για μένα, στην ανέχεια διαβαίνουνε οι μήνες. Λεφτά δεν έχουν, λεν για μας, μα έχουν για οβίδες, Κι εσύ στο φως περπάτησεες μα τίποτα δεν είδες, Τα καλοκαίρια καίγομαι βουλιάζω το χειμώνα, Και ψευτοζείς βελάζοντας σε δανεικό αχυρώνα. Κουράστηκα ν' αμοίβομαι να υπηρετώ το θύτη, Εντράπηκα, το βούλωσα και κλείστικα στο σπίτι, Μα οργή θα κάνω τον καημό για νάβρω τη μιλιά μου, Τα τρένα σας -ρε πούστηδες- σκοτώνουν τα παιδιά μου. Σε ποιούς ανήκει τούτη η χώρα; Στους καρχαρίες μέχρι τώρα. Ποιος διαφεντεύει αυτό τον τόπο; Ο κλέφτης με τον καιροσκόπο.