Το άδικο το βλέπεις ρε μα πάντα το βουλώνεις,
Καμμιά φορά μονάχα να 'πομέσα σου θυμώνεις,
Και πάλι όμως σκέφτεσαι "εμένα τι με νοιάζει;"
Είμαι Μακριά, είμαι Καλά, κανείς δεν με Πειράζει!
Στο δρόμο πάντα βιάζεσαι στο σπίτι να γυρίσεις,
Ν' αράξεις μπρος στη Smart TV ν' ακούσεις τις ειδήσεις,
Είναι ως φαίνεται ηδονή η πλύση εγκεφάλου,
Μα κι η ζωή σου η ρηχή κι η φτώχια κάποιου άλλου!
Εσύ ο μέσος τίποτας, ο βέρος πατριώτης
Ο άρχων της μιζέριας σου, της φτήνιας σου ιππότης,
Εσύ που κωλοτρίβεσαι στ' αρχίδια του αφέντη,
Και μόνο στα Φατσό τα Μπούκ μας κάνεις το Λεβέντη!
Ανήκεις στους "φιλήσυχους", στη θεία συμμορία,
Που πέφτουνε στα τέσσερα για λίγη "ευημερία",
Μα όταν δεν τους κάθεται μουτζώνουνε και βρίζουν,
Τους Μπράβους των Αφεντικών που Πάντοτε Ψηφίζουν!
Το ξέρεις ότι άλλαξες και άλλαξες πολύ,
Περνούν τα χρόνια κι η σιωπή σε ντύνει με στολή,
Αυτήν που μασκαρεύεται εκείνος που χτυπά,
Τον πεινασμένο γέροντα κι απάνω του ξεσπά.
Για ότι Ξεροκόμματα ο Αφέντης του Πετά
Και ότι Φραγκοδίφραγκα Μαζεύει απ' τα Σκατά!
All rights reserved